To był przełom | świadectwo

Kiedyś zawiozłem bliskiego mi i mojej rodzinie człowieka, śp. Antoniego, do szpitala na oddział leczenia uzależnień, ponieważ „złapał cug”, a w takich chwilach było mu bardzo ciężko. Gdy żył mój tata zawsze pomagał Antoniemu w trudnych chwilach. Po śmierci taty, postanowiłem, że będę kontynuować jego dzieło pomocy. Gdy dojeżdżaliśmy razem do szpitala, czułem się wspaniale, rozpierała mnie duma, że jestem taki dobry.

W rejestracji oddziału leczenia uzależnień pielęgniarka powiedziała mi bardzo ostro, że przez takich jak ja, którzy niańczą Antka, jego życie wygląda tak jak wygląda i że nie powinienem mu pomagać zanim on świadomie nie zdecyduje się na odwyk czy jakąkolwiek zmianę trybu życia. Poczułem wtedy, jakby ktoś podciął mi nogi, nie umiałem powiedzieć dlaczego to robię. Pustka, która powstała w moim sercu i uraz, którego wtedy doświadczyłem sprawiły, że na jakiś czas przestałem pomagać.

To był przełom w moim życiu. Gdy zacząłem weryfikować moją motywację, zauważyłem, że chodziło mi nie o prawdziwe dobro drugiego człowieka i bezinteresowną miłość, ale chęć bycia „fajnym”, docenianym, zauważonym. Dziś jestem przekonany, że Jezus wzywa mnie do bycia z ubogimi, alkoholikami i pomagania im bez oczekiwania na pochwały i na cokolwiek w zamian, np. na szybkie efekty działania. Przecież godność dziecka Bożego nawet tego najbardziej oddalonego, zagubionego to najważniejszy argument bycia z drugim człowiekiem. Wreszcie świadomość, że Bóg, którego znam, nigdy nie zamyka się przede ludźmi! Nigdy! Doświadczam tego kilka razy dziennie, gdy upadam w grzech. On zawsze czeka na mnie z otwartymi ramionami!

Jeśli chcę naśladować Jego miłość, powinienem pokochać drugiego człowieka pomimo jego upadków i trwać przy nim pomimo jego powrotów do niszczących nałogów.

 

Grzegorz, 29 lat

Pomoc nigdy nie idzie na marne | świadectwo

Przez dziesięć lat byłem uzależniony. Chlałem i ćpałem. Nie byłem bezdomny, ale wiem jak się czuje człowiek na marginesie życia. W niemocy, niewierze i zniewolony. Wiem jak się czuje człowiek, który nie zna Jezusa Chrystusa.

Kiedy byłem na dnie rozpaczy pierwszy raz świadomie pomodliłem się. Wyrzekłem słowa: Jezu, jeśli rzeczywiście jesteś Bogiem, pomóż mi. Po tej modlitwie w moim życiu pojawili się ludzie z nowotarskiej wspólnoty, którzy następnie przez kilka lat konsekwentnie pomagali mi stanąć na nogi. I nie tylko mnie. Mój najlepszy kolega z poprzedniego życia, narkoman, przestał ćpać nie po odwykach, a po szczerej modlitwie ludzi ze wspólnoty i dzięki ich pomocy.

Zacząłem pomagać narkomanom, alkoholikom i bezdomnym w odruchu chęci spłacenia Bogu długu miłości. On wydobył mnie z „dołu zagłady”, gdy płacząc wołałem do Niego o pomoc. Mam mocne przekonanie, że każda, nawet najdrobniejsza pomoc, wysłuchanie kogoś, zachęcenie do powierzenia swoich problemów Bogu, załatwienie odwyku, pomoc w znalezieniu pracy, lokalu dla bezdomnych, pomoc materialna, bycie z kimś w opresyjnym momencie, ma głęboki sens i nigdy nie idzie na marne.

Wiem, że walczę wtedy z siłami ciemności, które nie wypuszczają łatwo „swojej własności”. Widziałem, że bardzo często czyjaś sytuacja stawała się jeszcze gorsza i tak zwany sukces w ogóle nie przychodził. Ale jestem przekonany, że w ratowaniu sukces nie jest mierzony ludzką miarą. Często pomoc polega na tym, że w imię Boga stwarzamy szansę dla drugiego człowieka. I zawsze towarzyszy temu człowiecza wolna wola. Ostatnio czuję się nieco zmęczony, szwankuje zdrowie. Nie mam już tej wiary co dawniej. Widocznie tak też może być. Bóg daje czas i siłę, kiedy jesteśmy gotowi.

 

Robert, 60 lat

Może to ja jestem Bartymeuszem?

Dziś, we wspomnienie św. Brata Alberta, wczytując się w niezwykłą treść Orędzia Papieża Franciszka na 2. Światowy Dzień Ubogich, warto zadać sobie pytanie: Może dziś to ja jestem tym Bartymeuszem, który powinien zawołać: „Synu Dawida! Ulituj się, abym przejrzał, abym usłyszał, aby moje życie było dobre jak chleb!”?

Zobacz i usłysz

Wygodniej jest czasem nie widzieć, nie słyszeć, nie wiedzieć. Przecież, co się zobaczyło, tego się nie „odzobaczy”, jak mówi współczesny człowiek.

Wygodniej jest nie widzieć ubogich, nie słyszeć ubogich, nie wiedzieć gdzie są. Ubogi, biedny, inny wprowadza w nasz spokojny światek dyskomfort, bo to przecież ktoś, kto przynosi niepewność, niestabilność, dezorientację w codziennych nawykach. (por. punkt 6. Orędzia na 2. Światowy Dzień Ubogich).

Nie „odzobaczy” się raz zobaczonych poranionych nóg, z których wychodzą larwy, nie „odzobaczy się” przekrwionych, załzawionych i „jeszcze wczorajszych” oczu oraz wyciągniętej dłoni, nie „odusłyszy się” pytania osadzonej : „Gdzie był Bóg, kiedy trzymałam ten nóż, którym zabiłam? ”, nie „odusłyszy się” płaczu dziecka odbieranego matce przez służby…

Otworzyć drzwi serca i życia

Może i chciało by się być wtedy kimś takim, kto współczesnego Bartymeusza ucisza, zamyka mu usta, ustawia w odpowiedniej kolejce i powoli odbiera nadzieję. Niejednokrotnie spotykając się z ludzkimi historiami, problemami, dramatami, dotykam własnej bezradności. Bezsilność zamyka oczy, uszy, serce. Trzeba odwagi, by usłyszeć krzyk potrzebującego. Czasem ten krzyk trzeba zobaczyć, bo jest już niemy, zachrypnięty, cichutki, widać go tylko w oczach. Jak usłyszysz, to nie da się „odusłyszeć”, nie można wtedy pozwolić, by ten krzyk „upadł w próżnię”. Tylko jak zrobić „przestronne miejsce” w moim sercu, jak nie „odgrywać roli”, a prawdziwie być siostrą, bratem, przyjacielem? „Duch Święty sugeruje gesty, które są znakiem odpowiedzi i bliskości Boga”.

Iskierka, którą warto dostrzec

Jeszcze jedna myśl. Gdy usłyszysz i zobaczysz głód ubogiego, ten prawdziwy, realny brak oraz zdasz sobie sprawę, że jest w tobie coś, co ten głód może zaspokoić − również „nie odzobaczysz”. Odkrywając, że Pan piecze z twego życia chleb, jesteś wolny i możesz zgodzić się na bycie narzędziem, ale możesz powiedzieć też: „nie, dziękuję”. Bóg i tak będzie kochał, i na twój biedny krzyk odpowie. Pan jest wierny, troskliwy i zawsze „opatruje rany duszy i ciała”. Jednak nie „odzobaczy się” też iskierki nadziei i szczęścia w oczach drugiego człowieka, gdy jesteś budzącym nadzieję, mówiąc: „Bądź dobrej myśli, wstań, woła cię!” (Mk 10, 49), „Serio, Pan słyszy twoje wołanie i jest blisko”.

Nie wiem, jak to się dzieje, że krzyk ubogiego, „który rozdziera niebiosa i dochodzi do Boga”, nie kruszy twardej skorupy naszych serc, nie przebija się przez silnie zasklepione błony uszu, nie zrywa łusek z oczu, upada w próżnię… Może dziś to ja jestem tym Bartymeuszem, który powinien zawołać: „Synu Dawida! Ulituj się, abym przejrzał, abym usłyszał, aby moje życie było dobre jak chleb!”?

s. Teresa Pawlak

Orędzie na 2. Światowy Dzień Ubogich

W Watykanie zaprezentowano papieskie orędzie na Światowy Dzień Ubogich, który w tym roku będzie obchodzony 18 listopada.

1. „Oto biedak zawołał, a Pan go wysłuchał” (Ps 34,7). Te słowa Psalmisty stają się też naszymi wtedy, gdy stykamy się z różnymi formami cierpienia i marginalizacji, doświadczanymi przez wielu braci i sióstr, których zazwyczaj określamy ogólnym terminem „ubodzy”. Piszącemu te słowa Psalmiście nie jest obca ta sytuacja, wręcz przeciwnie, doświadcza on ubóstwa bezpośrednio, a jednak przekształca je w pieśń uwielbienia i dziękczynienia Panu. Psalm ten również dziś nam pozwala zanurzyć się w różne formy ubóstwa, zrozumieć kim są prawdziwi ubodzy, na których mamy zwrócić wzrok, by usłyszeć ich wołanie i rozeznać ich potrzeby.

Słowa te mówią nam przede wszystkim o tym, że Pan wysłuchuje ubogich, wołających do Niego i jest dobry wobec tych, którzy z sercem rozdartym przez smutek, samotność i wykluczenie w Nim szukają schronienia. Pan wysłuchuje wszystkich poniżonych, pozbawionych godności, którzy pomimo tego, co ich spotkało, mają siłę do zwrócenia wzroku ku górze, aby otrzymać światło i pocieszenie. Wysłuchuje On prześladowanych w imię fałszywej sprawiedliwości, uciskanych przez politykę niezgodną z zasadami i zastraszonych przez przemoc; mimo to świadomych, że w Bogu mają swojego Zbawiciela. To, co wyłania się z tej modlitwy, to przede wszystkim poczucie powierzenia się i zaufania Ojcu, który wysłuchuje i przyjmuje. Dzięki tym słowom możemy głębiej zrozumieć błogosławieństwo wypowiedziane przez Jezusa: „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie” (Mt 5,3).

Pomimo tego wyjątkowego i pod wieloma względami niezasłużonego oraz niemożliwego do pełnego wyrażenia doświadczenia, wyczuwa się pragnienie podzielenia się nim z innymi, przede wszystkim z tymi, którzy tak, jak Psalmista, są biedni, odrzuceni i zmarginalizowani. W rzeczywistości nikt nie może czuć się wyłączony z miłości Ojca, szczególnie w świecie, który bogactwo czyni pierwszym celem i zamyka osoby na innych.

2.Psalm charakteryzuje postawę ubogiego i jego związek z Bogiem za pomocą trzech czasowników. Przede wszystkim „wołać”. Stan ubóstwa nie wyraża się mową, lecz staje się krzykiem, który rozdziera niebiosa i dochodzi do Boga. Co oznacza wołanie ubogiego, jeśli nie cierpienie i samotność, rozczarowanie i nadzieję? Możemy zadać sobie pytanie: dlaczego ten krzyk, który wznosi się przed oblicze Boga, nie może dosięgnąć naszych uszu, pozostawiając nas obojętnymi i biernymi ? W takim Dniu jak ten, który dziś przezywamy, jesteśmy wezwani do poważnego rachunku sumienia, aby zrozumieć, czy naprawdę potrafimy słuchać ubogich.

Potrzebujemy zasłuchania w ciszę, aby rozpoznać ich głos. Jeśli mówimy za dużo, nie zdołamy ich usłyszeć. Obawiam się, że często wiele inicjatyw, nawet godziwych i koniecznych, jest bardziej ukierunkowanych na samozadowolenie, niż na prawdziwe rozpoznanie wołania ubogiego. Z powodu tego ukierunkowania na samozadowolenie, gdy ubodzy zaczną wznosić swoje wołanie, to nasza reakcja nie będzie odpowiednia, ponieważ nie będziemy w stanie wczuć się w ich sytuację. Staliśmy się więźniami kultury, która nakłania do przeglądania się w lustrze i do nadmiernej troski o siebie, uważając, że wystarczy gest altruizmu aby być zadowolonym, bez konieczności bezpośredniego zaangażowania.

3. Drugi czasownik to „odpowiedzieć”. Jak mówi Psalmista, Pan nie tylko słyszy wołanie ubogiego, ale również mu odpowiada. Jego odpowiedź, jak potwierdza cała historia zbawienia, jest pełnym miłości udziałem w sytuacji ubogiego. Tak było, gdy Abraham wyraził Bogu pragnienie posiadania potomstwa, chociaż on i jego żona Sara, już w podeszłym wieku, nie mogli mieć dzieci (Rdz 15,1-6). Tak się stało, gdy Mojżesz, za pośrednictwem płonącego krzewu ognia, otrzymał objawienie Imienia Bożego i misję, aby wyprowadzić lud z Egiptu (por. Wj 3,1-15). I ta odpowiedź potwierdzała się podczas całej wędrówki ludu na pustyni, kiedy odczuwał dotkliwy głód i pragnienie (por. Wj 16,1-16; 17,1-7), i kiedy popadał w najgorszą nędzę: w niewierność przymierzu oraz w bałwochwalstwo (por. Wj 32,1-14).

Odpowiedzią Boga wobec ubogiego jest zawsze interwencja zbawcza, by opatrzyć rany duszy i ciała, aby przywrócić sprawiedliwość i godne życie. Odpowiedź Boga jest również wezwaniem, aby każdy, kto wierzy w Niego, czynił to samo według swoich ludzkich możliwości. Światowy Dzień ubogich zamierza być maleńką odpowiedzią całego Kościoła, rozsianego po całym świecie, skierowaną do wszystkich ubogich, aby nie myśleli, że ich krzyk upadł w próżnię. Prawdopodobnie będzie kroplą wody na pustyni ubóstwa, mimo to jednak może stać się oznaką dzielenia z potrzebującymi, aktywnego odczuwania obecności brata i siostry. Biedni nie potrzebują aktu delegacji, ale osobistego zaangażowania tych, którzy słuchają ich wołania. Troska wierzących nie może ograniczać się do pewnej formy pomocy – chociaż koniecznej i opatrznościowej na początku – ale wymaga owej „wrażliwości miłości” (Adhortacja Apostolska Evangelii Gaudium, 199), która traktuje drugiego jako osobę i szuka jego dobra.

4. Trzeci czasownik to „wyzwolić”. Ubogi z Biblii żyje pewnością, że Bóg działa na jego korzyść, aby przywrócić mu godność. Nędza nie jest kwestią wyboru, ale wynikiem samolubstwa, pychy, chciwości i niesprawiedliwości. Zło jest tak stare, jak człowiek, ale to grzech właśnie dotyka tak wielu niewinnych i prowadzi do dramatycznych konsekwencji społecznych. Wyzwalające działanie Pana jest aktem zbawienia wobec tych, którzy przedstawili Mu swój smutek i udrękę. Niewola ubóstwa zostaje złamana mocą działania Boga. Wiele Psalmów opowiada i celebruje historię zbawienia, która znajduje odzwierciedlenie w osobistym życiu ubogiego: „Bo On nie wzgardził ani się nie brzydził nędzą biedaka, ani nie ukrył przed nim swojego oblicza i wysłuchał go, kiedy ten zawołał do Niego” (Ps 22,25). Możliwość kontemplacji oblicza Boga jest znakiem Jego przyjaźni, Jego bliskości, Jego zbawienia. „Boś wejrzał na moją nędzę, uznałeś udręki mej duszy […] postawiłeś me stopy na miejscu przestronnym.” (Ps 31,8-9). Podarować biednemu „przestronne miejsce” jest równoważne z uwolnieniem go z „sideł myśliwego” (por. Ps 91,3), z pułapki zastawionej na jego drodze, tak aby mógł on kroczyć szybko i pogodnie spoglądać na życie. Boże zbawienie przyjmuje formę wyciągniętej ku ubogiemu ręki, która ofiaruje gościnność, chroni i pozwala odczuć przyjaźń, której potrzebuje. I poczynając od tej konkretnej i namacalnej bliskości, rozpoczyna się prawdziwa droga wyzwolenia: „Każdy chrześcijanin i każda wspólnota są wezwani, by być narzędziami Boga na rzecz wyzwolenia i promocji ubogich, tak aby mogli oni w pełni włączyć się w społeczeństwo. Zakłada to, że jesteśmy uważni na krzyk ubogiego i gotowi go wesprzeć” (Adhortacja apostolska Evangelii Gaudium, 187).

5. Wzrusza mnie fakt, że tak wielu ubogich utożsamiło się z Bartymeuszem, o którym mówi Ewangelista Marek (zob. 10.46-52). Niewidomy Bartymeusz siedział przy drodze i żebrał (w. 46), a usłyszawszy, że Jezus przechodzi, „zaczął wołać” i wzywać „Syna Dawida”, by miał litość nad nim (por w. 47). „Wielu nastawało na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał” (w.48). Syn Boży usłyszał jego wołanie: „Co chcesz, abym ci uczynił?” A niewidomy mu odpowiedział: „Rabbuni, żebym przejrzał” (w. 51). Ta strona Ewangelii przedstawia to, co Psalm zwiastował jako obietnicę. Bartymeusz to ubogi, który pozbawiony jest podstawowych możliwości, takich jak wzrok i praca. Również dzisiaj wiele dróg prowadzi do różnych form niepewności! Brak podstawowych środków do życia, marginalizacja, gdy nie jest się już w pełni swoich sił roboczych, różne formy niewolnictwa społecznego, pomimo postępów osiągniętych przez ludzkość… Iluż ubogich, podobnie jak Bartymeusz, jest dziś na skraju drogi i szuka sensu swojej sytuacji! Ilu zastanawia się, dlaczego zeszli na dno tej otchłani i jak można się z niej wydostać! Czekają, aż ktoś podejdzie do nich i powie: „Bądź dobrej myśli, wstań, woła cię!” (w. 49).

Niestety, często się zdarza coś zupełnie przeciwnego. Ubodzy słyszą słowa, które są zarzutami i zaproszeniem do milczenia oraz do cierpienia. Są to głosy konfliktowe, często uzależnione od strachu wobec ubogich, którzy są traktowani nie jako ludzie potrzebujący, ale jako przynoszący niepewność, niestabilność, dezorientację w codziennych nawykach, a zatem godni odrzucenia i trzymania się od nich z dala. Mamy skłonność do tworzenia dystansu między nami a nimi i nie zdajemy sobie sprawy, że w ten sposób oddalamy się od Pana Jezusa, który ich nie odrzuca, ale wzywa do siebie i pociesza. Jak stosownie brzmią w tym przypadku słowa proroka o stylu życia wierzącego: „rozerwać kajdany zła, rozwiązać więzy niewoli, wypuścić wolno uciśnionych i wszelkie jarzmo połamać; dzielić swój chleb z głodnym, wprowadzić w dom biednych tułaczy, nagiego, którego ujrzysz, przyodziać” (Iz 58,6-7). Taki sposób postępowania pozwoli na to, że grzech zostanie odpuszczony (por. 1 P 4,8), że sprawiedliwość pójdzie swoją drogą i wtedy, gdy zawołamy do Pana, On odpowie i rzeknie: oto jestem! (por. Iz 58,9).

6. Ubodzy są pierwszymi, którzy potrafią rozpoznać obecność Boga i świadczą o jego bliskości w ich życiu. Bóg pozostaje wierny swojej obietnicy i nawet w ciemności nocy nie pozbawia ciepła Swojej miłości i Swojego pocieszenia. Jednak by pokonać przytłaczający stan ubóstwa koniecznym jest, aby ubodzy doświadczyli obecności braci i sióstr, którzy się o nich troszczą, a otwierając drzwi serca i życia dadzą odczuć, że są przyjaciółmi i rodziną. Tylko w ten sposób możemy odkryć „zbawczą moc ich egzystencji” i „umieścić ją w centrum życia Kościoła” (Adhortacja apostolska Evangelii Gaudium, 198).

W ten Światowy Dzień jesteśmy zaproszeni do nadania treści słowom psalmu: „Ubodzy będą jedli i nasycą się” (Ps 22, 27). Wiemy, że w świątyni jerozolimskiej, po rytuale ofiary, odbywało się przyjęcie. W ubiegłym roku w wielu diecezjach to doświadczenie wzbogaciło obchody pierwszego Światowego Dnia Ubogich. Wielu odnalazło ciepło domu, radość świątecznego posiłku i solidarność tych, którzy zechcieli podzielić się stołem w prosty i braterski sposób. Chciałbym, aby również w tym roku i w przyszłości Dzień ten był świętowany pod znakiem radości z nowo odkrytej rzeczywistości bycia razem. Modlitwa we wspólnocie i dzielenie się posiłkiem w niedzielę to doświadczenia, które wprowadzają nas na nowo do pierwotnej wspólnoty chrześcijańskiej, którą opisuje Ewangelista Łukasz w całej swojej oryginalności i prostocie: „Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach. […] Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby.” (Dz 2,42.44-45).

7. Jest wiele inicjatyw, które codziennie podejmuje wspólnota chrześcijańska, aby okazać bliskość i ulgę w wielu formach ubóstwa, które widzimy. Często współpraca z innymi organizacjami, które działają niekoniecznie z pobudek wiary, ale ze względu na ludzką solidarność, może przynieść pomoc, której sami nie bylibyśmy w stanie osiągnąć. Świadomość, że w niezmierzonym świecie ubóstwa nawet nasz wkład jest ograniczony, słaby i niewystarczający, prowadzi do wyciągnięcia ręki do innych, aby wzajemna współpraca mogła skuteczniej osiągnąć cel. Jesteśmy umotywowani wiarą i przykazaniem miłości, ale uznajemy inne formy pomocy i solidarności, które po części stawiają przed sobą te same cele; pod warunkiem że nie zaniedbujemy tego, co jest właściwe nam, to znaczy doprowadzić wszystkich do Boga i do świętości. Dialog z innymi doświadczeniami i pokora gotowości naszej współpracy, bez jakichkolwiek uprzedzeń, jest adekwatną i w pełni ewangeliczną odpowiedzią, jakiej możemy udzielić.

W pomocy ubogim nie chodzi o odegranie pewnej roli, by uzyskać pierwszeństwo działania, ale to, byśmy mogli pokornie przyznać, że to Duch Święty sugeruje gesty, które są znakiem odpowiedzi i bliskości Boga. Kiedy znajdujemy okazję, aby zbliżyć się do ubogich, musimy zdać sobie sprawę z tego, że pierwszeństwo należy do Niego, gdyż to On otworzył nasze oczy i nasze serce na nawrócenie. Ubodzy nie potrzebują osób, które działają aby zadowolić najpierw siebie. Ubodzy potrzebują miłości, która potrafi się ukryć i zapomnieć o wyrządzonym dobru. Prawdziwym pierwszym planem działania jest Pan oraz ubodzy. Ten, kto oddaje się na służbę, jest narzędziem w ręku Boga, aby ukazać Jego obecność i Jego zbawienie. Wspomina o tym św. Paweł pisząc do chrześcijan w Koryncie, którzy rywalizowali ze sobą pod względem charyzmatów, szukając tych najbardziej prestiżowych: „Nie może więc oko powiedzieć ręce: «Nie jesteś mi potrzebna», albo głowa nogom: «Nie potrzebuję was».” (1 Kor 12, 21). Apostoł czyni ważną uwagę podkreślając, że członki ciała, które wydają się słabsze, są właśnie najbardziej potrzebne (zob. w. 22); „a te, które uważamy za mało godne szacunku, tym większym obdarzamy poszanowaniem. Tak przeto szczególnie się troszczymy o przyzwoitość wstydliwych członków ciała, a te, które nie należą do wstydliwych, tego nie potrzebują.” (w. 23-24). Dając podstawowe nauczanie o charyzmatach, Paweł poucza wspólnotę także o ewangelicznej postawie wobec jej najsłabszych i najbardziej potrzebujących członków. Z dala od uczucia pogardy i litości wobec nich; uczniowie Chrystusa są powołani raczej, aby okazać im szacunek, dać im pierwszeństwo w przekonaniu, że są oni znakiem prawdziwej obecności Jezusa wśród nas. „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili”. (Mt 25,40).

8. Dzięki temu zrozumiałym staje się, jak odległy jest nasz styl życia od stylu życia świata, który chwali, postępuje i naśladuje tych, którzy mają władzę i bogactwo, jednocześnie marginalizując ubogich i uważa ich za odpadki i coś wstydliwego. Słowa Apostoła są zaproszeniem, by wypełnić ewangeliczne wezwanie do solidarności ze słabszymi i mniej obdarzonymi członkami ciała Chrystusowego: „Tak więc, gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki; podobnie gdy jednemu członkowi okazywane jest poszanowanie, współweselą się wszystkie członki” (1 Kor 12,26). Tak samo w Liście do Rzymian napomina nas: „Weselcie się z tymi, którzy się weselą, płaczcie z tymi, którzy płaczą. Bądźcie zgodni we wzajemnych uczuciach! Nie gońcie za wielkością, lecz niech was pociąga to, co pokorne (12,15-16). Takie jest powołanie ucznia Chrystusa; ideał, do którego musimy nieustannie dążyć, aby coraz bardziej asymilować w nas „dążenia Jezusa Chrystusa” (Flp 2, 5).

9. Słowo nadziei staje się naturalnym zakończeniem, do którego prowadzi wiara. Często to właśnie ubodzy podważają naszą obojętność, która jest owocem wizji życia zbyt skoncentrowanego na sobie oraz nadmiernie powiązanego z teraźniejszością. Wołanie ubogiego jest również okrzykiem nadziei, poprzez który manifestuje on pewność, że zostanie wyzwolony. Nadzieja ta oparta jest na miłości Boga, który nie porzuca tego, kto mu się powierza (por. Rz 8, 31-39). Święta Teresa z Ávili napisała w swojej Drodze doskonałości: „Ubóstwo jest dobrem, które zawiera w sobie wszystkie dobra świata; zapewnia nam wielkie panowanie, to znaczy: czyni nas właścicielami wszystkich ziemskich dóbr, ponieważ sprawia, że nimi gardzimy „(2, 5). Na miarę tego, jak jesteśmy w stanie rozpoznać prawdziwe dobro, stajemy się bogaci przed Bogiem oraz mądrzy przed sobą i przed innymi. Jest dokładnie tak: na tyle, na ile zdoła się nadać właściwy i prawdziwy sens bogactwu, wzrasta się w człowieczeństwie i staje się zdolnym do dzielenia się z innymi.

10. Zapraszam braci Biskupów, Kapłanów a w szczególności Diakonów, na których nałożono ręce dla służby ubogim (por. Dz 6,1-7), zapraszam Osoby konsekrowane oraz Świeckich, którzy w parafiach, stowarzyszeniach oraz ruchach dają konkretną odpowiedź Kościoła na wołanie ubogich, aby przeżyli w ten Światowy Dzień Ubogich jako uprzywilejowany moment nowej ewangelizacji. Ubodzy nas ewangelizują, pomagając nam odkrywać każdego dnia piękno Ewangelii. Nie przegapmy tej okazji do bycia łaskawymi. Poczujmy się wszyscy w tym dniu dłużnikami ubogich, abyśmy poprzez wyciągnięte ręce do siebie nawzajem mogli zrealizować zbawcze spotkanie, które umacnia wiarę, urzeczywistnia miłość i umożliwia nadzieję w kroczeniu bezpiecznie na drodze do Pana, który przychodzi.

Z Watykanu, 13 czerwca 2018 r

Wspomnienie liturgiczne św. Antoniego z Padwy

FRANCISZEK

 

źródło: www.vaticannews.va/pl

7518 par skarpet trafi do osób będących w kryzysie bezdomności

7518 par skarpet trafi do osób będących w kryzysie bezdomności dzięki pomocy osób, które włączyły się w akcję „Zbieramy 2000 par skarpet”.
Liczba jest stanem na dzień 20 marca, organizatorzy wciąż otrzymują informacje o kolejnych przesyłkach.
Dziękujemy wszystkim, którzy kupili parę skarpet, organizowali zbiórki w swoich środowiskach i tym, którzy zachęcali do włączenia się w pomoc. Dziękujemy pomysłodawczyni akcji Annie Samborskiej-Neissner oraz Pracowni Tomasza Karcza za pomoc w organizacji, a także Duszpasterstwu Młodzieży Archidiecezji Krakowskiej za jej koordynowanie. Dziękujemy mediom oraz każdemu kto ciepłym słowem wsparł naszą akcję.
Każda dostarczona para to coś więcej niż tylko skarpety – to znak wielkich serc, braterstwa i zainteresowania osobami będącymi w kryzysie bezdomności.
DZIĘKUJEMY!

Akcja „Zbieramy 2000 par skarpet” przedłużona do 20 marca

W związku z dużym zainteresowaniem akcją zbierania skarpet dla ubogich, organizatorzy postanowili przedłużyć akcję do 20 marca.

Do tej pory w akcję włączyło się mnóstwo osób i instytucji (zakładów pracy, szkół) zarówno z terenu Archidiecezji Krakowskiej, jak i spoza niej. Dzięki pomocy wielu mediów, udało się nagłośnić zbiórkę i tym samym pomóc zebrać jak największą ilość skarpet, które szczególnie w zimie są potrzebne, by zapewnić bezdomnym i ubogim komfort i podstawową higienę.

Aby pomóc należy kupić skarpety i oddać je do wskazanych punktów (lista miejsc znajduje się TUTAJ) lub zorganizować zbiórkę w miejscach pracy i spotkań i zgłosić ją do organizatorów. Można także wysłać skarpety pocztą na adres:
Duszpasterstwo Młodzieży Archidiecezji Krakowskiej
ul. Sienna 5
31-004 Kraków

Akcja „Zbieramy 2000 par skarpet” trwa od 20 lutego i ma na celu zbiórkę skarpet dla najbardziej potrzebujących osób, które trafią do potrzebujących przez ręce osób na co dzień z nimi pracujących: Albertynki i Albertyni, Dzieło ojca Pio, Caritas, Sant’Egido, Zupa na Plantach. Akcja jest koordynowana przez Duszpasterstwo Młodzieży Archidiecezji Krakowskiej.

W przypadku pytań prosimy o kontakt telefoniczny: 604171061, 601454970, lub mailowy: duszpasterzmlodziezy@diecezja.pl.

Akcja „2000 skarpet” – LISTA MIEJSC

Kup skarpety dla ubogich i dostarcz je do wybranego miejsca:

1. Restauracja Camino, ul. Stolarska 3, Kraków
2. Pracownia Tomasza Karcza, ul. Dworska 1a/31 (klatka pierwsza, piętro 7)
3. Chór Grodzka Gospel, ul. Wyspiańskiego 4 (najchętniej we wtorki od 19.15 do 21.00)
4. Sklep Pani Joanny Stach „SECRET”, Łapanów 68, 32-740 Łapanów (godz. otwarcia: 8.00-17.00)
5. Klub Aktora SPATiF, Rynek Główny 41 (sala na dole, w godz. 10.00-23.00).
6. Szkoła Podstawowa nr 2 w Dobczycach, ul. Szkolna 43, 32-410 Dobczyce
7. The Stairway School of English, ul. Dunajewskiego 6 w Krakowie
8. I LO im.S.Goszczyńskiego, ul.Plac Krasińskiego 1, 34-400 Nowy Targ
9. To miejsce czeka na Ciebie 🙂

Możesz także wysłać skarpety pocztą na adres:
Duszpasterstwo Młodzieży Archidiecezji Krakowskiej
ul. Sienna 5
31-004 Kraków

***
Lista miejsc będzie aktualizowana na bieżąco.

Jak pomóc?

1. Kup skarpety
2. Zorganizuj zbiórkę w swoim miejscu: pracy, spotkań tematycznych, towarzyskich – tam gdzie chcesz i możesz.
3. Daj nam znać – jeśli chcesz, żeby miejsce było wylistowane.
4. Zbiórka trwa maksymalnie do 20 marca.
5. W umówionym terminie dostarcz zebrane skarpety do Restauracji Camino na ul. Stolarskiej 3 lub zadzwoń czy napisz do nas – umówimy odbiór.
6. Wszystkie zebrane skarpety trafią do potrzebujących przez ręce osób na co dzień z nimi pracujących: Albertynki i Albertyni, Dzieło ojca Pio, Caritas, Sant’Egido, Zupa na Plantach.
7. Jeśli masz jakieś pytania – zadzwoń do nas lub napisz: 604171061, 601454970, duszpasterzmlodziezy@diecezja.pl

Pomóż ubogim i weź udział w akcji „Zbieramy 2000 par skarpet”

Akcja „Zbieramy 2000 par skarpet” ma na celu zbiórkę skarpet dla najbardziej potrzebujących osób. Akcja jest kontynuacją Światowego Dnia Ubogich w Archidiecezji Krakowskiej i jednocześnie zachętą do regularnej pomocy ubogim.

Światowe Dni Ubogich odbywające się w listopadzie minionego roku zainspirowały wielu ludzi do systematycznej pomocy ubogim. Po tym wydarzeniu w celu pomocy bezdomnym zakupiono ponad 100 par butów zimowych oraz dodrukowano 2000 egzemplarzy przewodnika „Gdzie zjeść, spać, umyć się” opracowanego przez wspólnotę Sant’Egidio, zawierającego spis miejsc, w których na co dzień udzielana jest pomoc ubogim.

Kolejną z akcji będącej kontynuacją ŚDU jest zbiórka skarpet dla najbardziej potrzebujących osób. Większość bezdomnych dzień i noc spędza w butach. W zimie to właśnie ich stopy najczęściej wymagają leczenia. Celem akcji „2000 skarpet” jest zebranie skarpet, które trafią do potrzebujących przez ręce osób na co dzień z nimi pracujących: Albertynki i Albertyni, Dzieło ojca Pio, Caritas, Sant’Egido, Zupa na Plantach.

Aby pomóc należy kupić skarpety i oddać je do wskazanych punktów (lista miejsc znajduje się TUTAJ) lub zorganizować zbiórkę w miejscach pracy i spotkań i zgłosić ją do organizatorów. Zbiórka skarpet trwa do 20 marca.

W przypadku dodatkowych pytań prosimy o kontakt telefoniczny: 604171061, 601454970.

Zakochałam się na nowo | świadectwo

Coraz więcej czasu upływa od Światowego Dnia Ubogich, a ja wciąż w sercu czuję niewypełnioną powinność – danie świadectwa.

Już od pierwszej informacji o planach organizacyjnych na ten dzień w naszym mieście zapragnęłam, aby moja wspólnota zakonna zaangażowała się w planowane wydarzenie. Bardzo mocno utkwiły we mnie słowa papieża Franciszka, że jeśli nie spotkam Chrystusa ubogiego, to nie spotkam i Go jako Króla… A ja bardzo chciałam. Podjęłyśmy z siostrami adorację Najświętszego Sakramentu w czasie modlitewnego Jerycha w kościele św. Barbary i myślałam, że to będzie tyle, że to wszystko, co możemy dać… Ale Pan jest hojny ponad miarę. Po pierwszej adoracji zdecydowałyśmy z siostrą, że dysponując jeszcze czasem wstąpimy do Namiotu Spotkania, to będzie takie dopełnienie. Posiedziałyśmy chwilę z ludźmi, którzy tam byli rozmawiając i słuchając, przyglądając się wszystkiemu.

Gdy zbliżał się wieczór następnego dnia bardzo zapragnęłam znów tam pójść. Obowiązki nie pozwoliły mi wyjść wcześniej. I tak chodziłam wieczorami do ostatniego dnia, aby się spotkać, posłuchać innych, pobyć. I zakochałam się na nowo w Chrystusie Ubogim, w tym samym , któremu 30 lat temu ślubowałam czystość, ubóstwo i posłuszeństwo. Pan dał mi doświadczyć swojej Obecności. Bo to Jego oczy patrzyły na mnie przenikając do głębi pragnienia mojego serca. To On uśmiechał się, gdy siadałam naprzeciwko przy stole, aby Go słuchać. To On pragnął, abym wspólnie z Nim w chłodny wieczór wypiła kubek gorącej herbaty. Biegłam na te spotkania ledwie łapiąc oddech lub akurat przejeżdżający tramwaj… Jak zakochana na spotkanie z umiłowanym. To było święto! Święto, które dotykało mojego serca, dawało ogromną radość i pokój. I choć już tyle dni minęło od tamtych wydarzeń ja wiem, że spotkałam żywego Jezusa i On przemienił moje serce. Przeżywam to w każdym spotkaniu z ubogim, których jest wielu na moich krakowskich drogach.

Bądź uwielbiony Panie wielki i wszechmocny, który dajesz się poznać w małym i ubogim. Bądź uwielbiony Jezu Oblubieńcze, którego mogę spotykać w najciemniejszych zakątkach mojego życia. Bądź uwielbiony, który jesteś Miłością, tak prostą i ukrytą, że można Cię przegapić, pominąć, zlekceważyć… Bądź uwielbiony!

s. Marta